انوش سادات امینی نسب1 
، زهرا کمایی*2 ، هاشم رضائی3
، زهرا کمایی*2 ، هاشم رضائی3
1- گروه مهندسی بهداشت، ایمنی و محیط زیست (HSE)، موسسه آموزش عالی مهر اروند، آبادان، ایران
2- گروه مهندسی بهداشت، ایمنی و محیط زیست (HSE)، موسسه آموزش عالی مهر اروند، آبادان، ایران ،kamai_zahra@yahoo.com
3- گروه مهندسی بهداشت، ایمنی و محیط زیست (HSE)، موسسه آموزش عالی تابناک، لامرد، ایران
2- گروه مهندسی بهداشت، ایمنی و محیط زیست (HSE)، موسسه آموزش عالی مهر اروند، آبادان، ایران ،
3- گروه مهندسی بهداشت، ایمنی و محیط زیست (HSE)، موسسه آموزش عالی تابناک، لامرد، ایران
چکیده: (16 مشاهده)
زمینه و هدف: اختلالات اسکلتیعضلانی از مهمترین مشکلات شغلی در صنایع پتروشیمی است که ممکن است توانایی کار کارکنان را تحت تأثیر قرار دهد. این مطالعه با هدف ارزیابی ریسک اختلالات اسکلتیعضلانی و بررسی ارتباط آن با شاخص توانایی کار در کارکنان یک مجتمع پتروشیمی در غرب ایران انجام شد.
روش بررسی: این پژوهش بهصورت توصیفی-تحلیلی روی 265 نفر از کارکنان انجام شد. دادهها با استفاده از پرسشنامه نوردیک برای بررسی اختلالات اسکلتیعضلانی، روش QEC برای سنجش ریسک پوسچر و پرسشنامه شاخص توانایی کار (WAI) جمعآوری شد. سپس دادهها با نرمافزار SPSS نسخه 24 و آزمونهای آماری توصیفی، تی مستقل، ANOVA و همبستگی پیرسون تحلیل شدند.
یافته ها: بیشترین شیوع اختلالات اسکلتیعضلانی در نواحی کمر، گردن و شانهها مشاهده شد. بیش از نیمی از کارکنان در سطح خوب شاخص توانایی کار قرار داشتند. میانگین WAI در افراد دارای درد در اغلب نواحی کمتر از افراد بدون درد بود که این تفاوت برای گردن و کمر معنیدار بود (P<0.05). ارزیابی QEC نشان داد 44/2 درصد از وضعیتهای کاری در سطح ریسک 3 قرار دارند.
نتیجه گیری: با وجود وضعیت نسبتاً مناسب توانایی کار در بیشتر کارکنان، شیوع بالای دردهای اسکلتیعضلانی و ریسک ارگونومیک قابل توجه نشان میدهد که اجرای مداخلات اصلاحی ارگونومیک، پایش مستمر و برنامههای پیشگیرانه برای حفظ سلامت شغلی و توانایی کار ضروری است.
روش بررسی: این پژوهش بهصورت توصیفی-تحلیلی روی 265 نفر از کارکنان انجام شد. دادهها با استفاده از پرسشنامه نوردیک برای بررسی اختلالات اسکلتیعضلانی، روش QEC برای سنجش ریسک پوسچر و پرسشنامه شاخص توانایی کار (WAI) جمعآوری شد. سپس دادهها با نرمافزار SPSS نسخه 24 و آزمونهای آماری توصیفی، تی مستقل، ANOVA و همبستگی پیرسون تحلیل شدند.
یافته ها: بیشترین شیوع اختلالات اسکلتیعضلانی در نواحی کمر، گردن و شانهها مشاهده شد. بیش از نیمی از کارکنان در سطح خوب شاخص توانایی کار قرار داشتند. میانگین WAI در افراد دارای درد در اغلب نواحی کمتر از افراد بدون درد بود که این تفاوت برای گردن و کمر معنیدار بود (P<0.05). ارزیابی QEC نشان داد 44/2 درصد از وضعیتهای کاری در سطح ریسک 3 قرار دارند.
نتیجه گیری: با وجود وضعیت نسبتاً مناسب توانایی کار در بیشتر کارکنان، شیوع بالای دردهای اسکلتیعضلانی و ریسک ارگونومیک قابل توجه نشان میدهد که اجرای مداخلات اصلاحی ارگونومیک، پایش مستمر و برنامههای پیشگیرانه برای حفظ سلامت شغلی و توانایی کار ضروری است.
شمارهی مقاله: 4
نوع مطالعه: مقاله پژوهشي |
موضوع مقاله:
ارگونومی
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
حق تالیف (کپی رایت) برای مولفان محفوظ است.
صاحب امتیاز: دانشگاه علوم پزشکی همدان
ناشر: انتشارات دانشگاه علوم پزشکی همدان
شماره تماس مجله: 08138381645
شماره تماس ناشر: 08138380548
ایمیل مجله: johe@umsha.ac.ir
ایمیل ناشر: journals@umsha.ac.ir
